Leef je leven!

Gisteren werd  er een event gehouden waar ik als vrijwilliger van zorginstelling De Baalder Borg Groep voor was uitgenodigd. Een dag met als thema Leef je leven , zowel voor de mensen die worden verzorgd maar ook voor de verzorg(st)ers, Kernwoorden waren Inspirerend en Verbindend. 

Een happening met ruim 600 personen in de Evenementenhal in Hardenberg.

Op vlotte wijze werden wij actief en passief op allerlei manieren bij het thema bepaald. 

Er was een grote variatie in presentatie: een clientenkoor zong  samen met de band een lied, de clientencommissie, geselecteerd uit de bewoners, legden de rol van de commissie aan ons uit. 

Lex Jasperts vertelde zijn bevinding over de plaatsing van zijn moeder op één van de locaties en toonde zij  enorme strijd en pijn bij  ' het wegdoen' van zijn demente mama. Een aangrijpend verhaal. waar iedereen stil van was.

Actief werden we ingezet om elkaar beter te leren kennen door 'twee aan twee' te gaan wandelen, door elkaar in een paar minuten te leren kennen en, en dat was best heftig, elkaar 3 minuten lang, zonder te spreken in de ogen te kijken.

Ook was er een bijzondere bingo waar het inspireren en verbinden op knappe wijze werd uitgespeeld.

Tijdens diverse activiteiten werden filmopnamen gemaakt die aan het eind van de avond werden getoond. Wauw, wat een professie en mooi in elkaar gezet.

Om alles te benoemen is te veel, maar één verhaal is mij bijzonder bij gebleven. Een pastor vertelde zijn beleving over zijn aanwezigheid bij een sterfgeval op een Baalder Borg locatie.

Een moeder zat bij haar dochter die elk moment zou gaan overlijden. Een paar zussen van de zieke waren ook aanwezig.

Toen de dochter haar laatste adem had uitgeblazen, was er bij de familie veel verdriet.

In de hoek van de kamer zat op een stoel een verzorgende.

Na verloop van tijd stond ze op en liep zonder ook maar iets te  zeggen naar de diepbedroefde moeder toe. Ze gaf de moeder een dikke knuffel en hield haar stevig vast. Dit liefdevolle gebaar gaf de moeder zon ontlading dat elk gesproken woord te veel zou zijn.

Ik was door dit verhaal diep geraakt en besefte dat dit voorval precies weergeeft wat de drijfveer van een verzorgende is.  Wat een passie en liefde !!  

Het was een enerverende dag en avond.

Complimenten voor de organisatie.

Bé 

 Een auditant!  Heb je dan kiespijn?

Op het Homecoming koor hoorde ik jaren geleden voor het eerst de term auditant. 

Nooit van gehoord en het deed ook een beetje verheven aan. Niet erg passend in een omgeving waarin de meeste mensen in het veen werkten. Maar al snel werd het duidelijk dat dit een persoon betreft die auditie voor iets doet. In ons geval een zangtest afleggen, om bij het Homecoming koor te kunnen komen. Dat lijkt heel spannend en als zodanig heb ik dat zelf ook beleefd. Maar de dag zelf zal ik nooit vergeten. Voor de daadwerkelijke test hebben we eerst koffie gedronken en elkaars beleving rondom Southern Gospel gewisseld en dat was zooo heerlijk, dat alle spanning als sneeuw voor de zon was verdwenen. En het auditie zingen ging als vanzelf.

Waarom vertel ik dat nu eigenlijk?

Wel, het is wederom zover dat we een nieuw auditieronde hebben ingesteld en met grote vreugde kan ik melden dat er nu al 7 auditanten ( ik kan er niks aan doen, maar ik moet steeds aan gebitsproblemen denken) zich hebben aangemeld! 

Maandagavond was het feest tijdens de repetitie, want 4 van de 7 hebben auditie gedaan, zijn geslaagd en gelijk de hele avond gebleven en heerlijk meegezongen. Wauw, wat een feest!!

Nog 3 te gaan en er is plek voor meer!!  Heb jij een hart voor zingen ter ere van Onze Schepper en Onze Verlosser, Jezus Christus, talm niet en meld je aan. We zien met verlangen naar jou uit. 

aanmelden kan via  https://www.homecomingnl.nl/Auditie/

een hartelijke groet vanuit een zonnig Ommen.

Bé

de lezer heil.

Psalm 146 : 1

Prijs den HEER met blijde galmen;
Gij, mijn ziel, hebt rijke stof;
'k Zal, zo lang ik leef, mijn psalmen
Vrolijk wijden aan Zijn lof;
'k Zal, zo lang ik 't licht geniet,
Hem verhogen in mijn lied.

Pindakaas met....

Vanmiddag was ik brood aan het eten en toen schoot mij een situatie van vroeger te binnen.

Toen wij als gezin nog op het Langejacht in Dedemsvaart woonden, ging mijn stiefmoeder van tijd tot tijd met de bus naar haar ouders in De Krim. Ik kan mij nog herinneren dat ze dat altijd op een woensdagmiddag deed. 

Voor ons als thuisblijvende kinderen natuurlijk een mooie kans om es iets te doen wat anders nooit mocht. Nu was er niet zoveel 'anders' te doen. We leefden tamelijk sober en alles ging middels een vast patroon. 

Als moeder was vertrokken gingen wij eten. Brood met beleg in de vorm van bruine suiker, pindakaas en jam. 

Een broodrooster hadden we niet, dus roosteren op de gaskachel was een mooi alternatief. Alleen duurde het wachten op de bruine tint zo verrekte lang, dus de kachel maar wat opgedraaid.  Dat laatste was al een ernstig vergrijp op zich, want we mochten daar  niet aankomen.

Uiteindelijk lukte het wel, maar op een gegeven moment lagen er broodkruimels in de kachel en daar konden wij niet bijkomen.

Het was voor ons een spannende bezigheid. Gelukkig heeft ze het niet geroken en op een gegeven moment was de lol ook wel op.

Een kwartier geleden was ik bezig witte 'stoetjes' met boter en wat lekkers te besmeren. Ria vertelde mij dat haar vriendin es had opgemerkt dat pindakaas met chilisaus ook heerlijk smaakte. Nu kende ik de variant pindakaas met jam al, ( jammie !!) . Dit wilde ik ook wel gaan testen en ik moet zeggen het is errug lekker. 

En tijdens het smikkelen van dit alles kreeg ik een kleine flashback over vroeger. 

En dat op Vaderdag!

een smakelijke groet uit Ommen

de lezer heil.  

Anno 1974.

 Gisteren reed ik, samen met een collega, een overleden persoon in de lijkwagen naar een bepaald adres. En elke keer opnieuw erger ik mij aan het feit dat bij een onoverzichtelijk kruispunt de lijkwagen niet voldoende tijd krijgt om een afslag te nemen. Al die fietsers rondom de auto en iedereen heeft steeds zon haast.. 

Aangekomen op het treinstation in Groningen ligt een volgende klus op mij te wachten. Per trein is een overledene aangekomen en het lichaam lag keurig in een groot laken gewikkeld op een koffiekar en werd zo voorzichtig naar mijn kantoortje gebracht. Blijkbaar was er geen rijdende baar voorhanden.  Bij binnenkomst van een lichaam moet ik van mijn chef altijd een formulier ophalen, in dit geval een FORM. 101.

Mijn chef, een man op leeftijd, behandel ik met veel respect, want een chef heeft in deze tijd nog veel in de melk te brokkelen en daarom is het nog steeds Ja en Nee meneer. Hij lag in de lectriver, een soort mappencarrousel in een metalen omhulsel, te rusten Normaal is elke etage met mappen gevuld, maar één was leeg. Een etage heeft de lengte van een volwassen manspersoon, dus een mooi plekje voor een rustig momentje. Nadat hij zijn ogen open had gedaan, klonk een afgemeten "Ja" uit zijn mond. Met het nodige respect stelde ik mijn vraag en hij gaf mij het gewenste papier.

Ik wilde het formulier in gaan vullen en zag in mijn ooghoeken met schrik dat het lichaam tot leven was gekomen; het meisje zat rechtop. 

Dat was nieuw voor mij en ik terug naar mijn chef. Opnieuw vertelde ik met eerbied mijn bevindingen en vroeg om een ander formulier. "Dan moet je nu een FORM. 111 in gaan vullen. " was zijn reactie, net of het de gewoonste zaak van de wereld was dat een dode tot leven was gekomen en administratief op een andere manier moet worden verantwoord.

Wat er daarna is gebeurd, weet ik niet meer; ik werd wakker 

Sluimerend op mijn rug hoorde ik onze jongens in de badkamer stommelen om zich gereed te maken voor een nieuwe werkdag. 

Al denkend over deze vreemde droom, ging ik 'mijn gangen' na, om te ontdekken hoe deze droom is ontstaan. 

Gisteren heb ik heerlijk zitten kletsen met Henk en Jenny van Spoor 7 over van alles en nog wat. En mijn oude werkgever, de Belastingdienst, kwam voorbij, maar dat ging voornamelijk over de computersystemen. Daarnaast hebben we, met veel plezier en uitbundig gelach, uitvoerig over allerlei lekkere dingen zitten klessebessen.  Lekker eten en grote porties, daar houden wij van!

Daarnaast hadden we het ook nog over een collega van mij met een prachtige grijze lok aan de rechterkant van haar hoofd. Maar ook dat heeft niets met mijn droom te maken.  'Mijn gangen' gaven geen duidelijkheid. 

Al met al ben ik er niet achter gekomen. Maar vreemd blijft het!!

een fijne dag voor gij die dit leest.

Flabbergasted 

Dinsdagmiddag, 24 mei 2022!! 

Het is het zover. Het tijdstip van mijn geplande afscheidsreceptie is aangebroken en wat heb ik er naar uitgezien.

Een maand eerder al een voorproefje gehad met het feestje van Anne Wedzinga in het mooie Scherpenisse in Zeeland.  Veel collega's kunnen knuffelen en heerlijk genieten op een terras aan het Zeeuwse water. En ondertussen dacht ik, "volgende maand ben ik aan de beurt, dan is het mijn feestje". 

In een intiem gezelschap hebben we samen in het spoorrestaurant "Spoor 7" in Ommen het glas geheven.  En het was mij toch gezellig!!  Ik heb vanuit mijn tenen genoten van al die lieve, waardevolle collega's waar ik in de afgelopen jaren een band mee heb opgebouwd. 

Voor sommigen was de reis, gezien de afstand,  een hele onderneming en dat maakt het verwelkomen nog specialer.

In december vorig jaar hadden we al via een videoverbinding voorlopig afscheid genomen en op dat moment ben ik, via de pakketdiensten, al enorm door jullie verwend. En dan heb ik het nog niet over de enorme hoeveelheid kaarten die ik heb gekregen.

Maar dinsdag was het opnieuw raak.  Originele cadeautjes vanuit Friesland tot en met Zeeland,, overlevingsmanden, flessen wijn en veel soorten heerlijke koeken en rozijnenbrood ( jammie, jammie !!) heb ik van jullie gekregen. Te gek gewoon!! 

"Spoor 7" is een mooie gelegenheid om feestjes te geven. Veel collega's waren onder de indruk van de aankleding en de intimiteit. Maar daarnaast hadden Henk en Jenny ook een gaaf menu voor mij samengesteld.  De bediening was toppie en verhoogde de sfeer.  Klasse !!!! 

Ik kan nu echt zeggen dat ik van de Belastingdienst afscheid heb genomen.  Dank jullie wel voor wie jullie zijn en dat we samen in de dienst hebben kunnen optrekken. 

Met een heel dankbaar hart zit ik dit verhaal te typen. 

Na ruim 49 jaar kan ik mijn arbeidsjaren ( wat klinkt dat toch deftig) afsluiten en ben ik nu doende mij op iets anders te focussen. 

Een hartelijke groet uit Ommen.

Alle goeds toegewenst.

de lezer heil.

Bé 

 

 HCNL..??? Waar heb je het over??

In dit blogje wil ik graag het een en ander vertellen over een fantastisch koor waar ik al enige jaren lid van ben.

Maar om te beginnen moet ik eerst iets uitleggen over een verrassende ontdekking in 2007.

Een naaste collega van  mij was radiovrouw en had  een countryprogramma op radio Emmen. Op kantoor hadden we onze kamers naast elkaar en als muziekminnende personen heb je het al snel over jouw favoriete muzieksoort.  Cd's werden gehoord en uiteindelijk gaf ze mij een dvd met allerlei soorten muziek. Eén van de nummers was van The Gaither Vocal Band met het nummer, "Yes i know". Deze muzieksoort valt onder de categorie Homecomingmuziek, Een genre wat mij volslagen onbekend was. 

Ik heb mijn eerste ontmoeting met dit nummer nog helder op mijn netvlies staan. Op zaterdagochtend, in de pyama, voor de tv naar de dvd kijken. Zo mooi! Dat kwam bij mij binnen en ik was in compleet in tranen. Ik was zo geraakt door de tekst en de uitvoering van de heren, die zo vol passie zongen over het feit dat ze zeker wisten dat Jezus hun Verlosser is en dat ze door Zijn dood en opstanding  zijn gekocht en betaald, met uitzicht op eeuwig Leven.

Toen was er iets in mij ontwaakt. Ik wilde meer van Homecoming weten en struinde internet af. 

In 2008 een concert van deze heren in de Kuip meegemaakt, Te gek !!  Zo mooi en alles waard om een geplande operatie in het ziekenhuis in Zwolle uit te stellen.

Enige jaren later, in 2016,  gaf HomecomingNederland, een regionaal koor uit Drenthe, een concert in Ommen. Wat een voorrecht om dat te mogen meemaken. Nog in dezelfde maand heb ik een tweede concert, nu in Emmer Compascuum, bijgewoond en het verlangen groeide om mij bij dat koor te gaan voegen.  Na enig wikken en wegen en bidden heb ik mij aangemeld en na de auditie ben ik aangenomen.

Wat een groep mensen! Ik kwam in een warm bad terecht, ongekend.  Veel mensen denken dat Groningssprekende Drenten en rasechte Groningers stug volk zijn, maar dat is beslist niet waar. Nu moet ik natuurlijk wel vermelden dat we allemaal christenen zijn die enorm graag over de Heer zingen en dan heb je ook geweldige gezamenlijke basis.

In 2018 in een volgend  concert meegezongen en samen een cd opgenomen.  Begin van deze maand het allernieuwste repertoire in twee concertavonden in Emmen laten horen. En ik kan je zeggen, ook dit concert was opnieuw een feestje. Wat een power om samen te zingen over ons verlangen naar de Hemel en ons leven van nu, welke we zien als "een onderweg zijn naar de eeuwigheid". 

Zingen is 2x bidden wordt wel gezegd, Nou, voor mij is het minstens 3x. 

Bovendien heb ik laatst ergens gelezen dat zingen op zich heel gezond is, omdat er blijkbaar een stofje vrij komt, wat ons leven een boost geeft. 

Bovendien is het een sociaal gebeuren.

Dus, als ik een advies mag geven.........

hartelijke groet uit Ommen 

de lezer heil !

Voor het geval de titel nog niet duidelijk is: HCNL betekent: HomeComingNederland.

 Zegenen.

Jaren geleden had ik een collega die over allerlei onderwerpen heel direct kon reageren. Daar is niets mis mee, maar ik miste wel enige fijngevoeligheid.  

Vooral wanneer we het over 'onze klanten ' hadden en we verschilden van mening, dan dacht ik wel es: kan dat niet wat genuanceerder?

Had ik een fout gemaakt en kwam dat ter tafel, dan was in mijn beleving echt 'het hek van de dam'.

Uiteindelijk was het voor mij zon probleem geworden, dat ik een hekel aan die collega begon te krijgen.

Dat was natuurlijk geen goede houding, maar het bewerkte wel dat ik deze persoon begon te mijden en was er wat te bespreken, dan het liefst zo kort mogelijk.

In mijn bijbel las ik wel dat je niet mag haten en dat het beter is te vergeven.  Dat laatste deed ik ook wel, maar dat vervelende  gevoel, het bleef maar terugkomen.....pff.

Tot ik op een gegeven moment de volgende regels in mijn bijbel in 1 Petrus 3 vers vers 9 las: 

Vergeld geen kwaad met kwaad of laster met laster, maar zegen daarentegen, omdat u weet dat u daartoe geroepen bent, opdat u zegen zult beerven.

Dat was een eyeopener voor mij!

Enige tijd later liepen we naar de vergaderzaal voor een werkoverleg en die bewuste collega liep voor mij en gelijk dacht ik aan dit vers. 

Heel zacht sprekend heb de woorden uit de Bijbel toegepast en deze persoon meerdere keren in Jezus Naam gezegend.

Het was nogal een eindje lopen; ik had volop gelegenheid tot zegenen.

Het was niet zo dat ik die ander vanaf dat moment een geweldige toffe peer vond, maar ik merkte wel dat ik anders ging kijken. Milder. Meer zoals Jezus dat ook zou hebben gedaan. Beseffend dat die ander ook een schepsel van God is en net zoveel genade verdient als ik heb gekregen. 

Anders gezegd: het maakte mij vrij van deze binding, want dat was het geworden. 

Ook zegt het Woord dat je door te zegenen, een zegen gaat ontvangen.!  Dat is Gods werk in jou!

Dank U Jezus! 

U bent mijn Verlosser!

U bent de Verlosser voor alle mensen op deze planeet en aan ons is de keus of wij dit offer willen aannemen. zodat we een eeuwig leven tegemoet kunnen zien. Wat een geweldige hoop!!

de lezer Heil !

 

Afgelopen en uit.....

Vorige maand heb ik echt afscheid van mijn werk genomen.  Na het leeghalen van mijn telefoon en laptop heb ik daadwerkelijk een punt achter mijn meer dan 49jarige loopbaan bij Financien moeten zetten.

In eerste instantie zou ik in april vorig jaar al stoppen, maar ik heb verlenging van mijn baas gekregen, waar ik dankbaar voor ben, want begin vorig jaar was ik nog niet aan stoppen toe.

In de bonusmaanden kon ik wennen aan het feit dat ik daarna in een andere doelgroep terecht ga komen. En dat is gelukt.  

Nu kun je je afvragen waar ik toch zo over zit te zemelen, want "niks meer moeten en doen waar je zin in hebt", dat is toch heerlijk.... 

Dat was voor mij juist een zorg, want ik heb weinig hobby s en een geraniumgluurder wil ik niet worden.

Gelukkig kan ik zeggen, dat was...

Corona gooide roet in het eten, want mijn geplande feestje ging niet door en dan blijft een webex afscheid het enige alternatief.   (In betere tijden hoop ik dit alsnog te kunnen organiseren, want mijn zeer gewaardeerde collega's wil ik heel graag nog een keer de hand kunnen schudden en even knuffelen.)

Nou ik moet zeggen dat mijn collega's enorm hun best hebben gedaan. Ik ben in een paar dagen verwend met grote dozen vol verrassingen, veel mails met lieve warme woorden en stapels kaarten.  De kaarten waren ook van onze gemeente, mijn familie, vrienden en het zangkoor. Gewoon overweldigend en ze gaan allemaal in een plakboek. Kostbaar!

De postbode had, bij wijze van spreken, het zweet voor de kop, als ze bij ons het pad op kwam fietsen.

Het weekend vóór dit alles ben ik enorm door mijn kinderen en vrouw verrast. 

Ria liep op een gegeven moment op zondagmorgen met een hamer in de tuin. Dat is geen gewoonte bij ons. dus ik vroeg wat ze aan het doen was.  Ze vertelde dat er onder het afdak iets was omgevallen en  dat moest worden vastgespijkerd. Dat kan..

Even later werd de auto onder de carport weg gereden. Ik vroeg opnieuw wat dit had te betekenen. Onze zoon wilde iets bij een vriend bezorgen en wilde dat met onze Kangoo vervoeren, antwoorde Ria.  Dat kan..

10 minuten later komt onze schoonzoon met zijn auto achterwaarts ons pad op rijden en toen ging mij een lichtje op.  

Er werd van alles uit de auto geladen en de carport werd deels met een marktkleed dichtgespijkerd.

De auto was nog maar net verdwenen of een volgend vehikel kwam achterwaarts ons pad opgeschuiveld.

Onze oudste zoon stapte uit en met een brede grijns op zijn smoel werd een kleed over een object in de geopende kofferbak weggetrokken. Wauw, een eiken bank met in de rugleuning de naam van dit blog gebrand.

"De Bé kant van het leven."  Ik was sprakeloos. Wat een cadeau en wat origineel!!

Inmiddels ben al 2 weken met pensioen en het bevalt mij goed. Ik geniet van de ontspanning en ben heel  benieuwd wat ik op termijn nog voor anderen kan betekenen.

Wat mij opvalt is dat het woord ontspanning nu een heel ander inhoud heeft, dan bij het opnemen van vakantie. Het is meer ongedwongen en geeft meer rust.

Allemaal het allerbeste en een hartelijke groet uit our home.

De lezer heil!!

Bé