Anno 1974.

 Gisteren reed ik, samen met een collega, een overleden persoon in de lijkwagen naar een bepaald adres. En elke keer opnieuw erger ik mij aan het feit dat bij een onoverzichtelijk kruispunt de lijkwagen niet voldoende tijd krijgt om een afslag te nemen. Al die fietsers rondom de auto en iedereen heeft steeds zon haast.. 

Aangekomen op het treinstation in Groningen ligt een volgende klus op mij te wachten. Per trein is een overledene aangekomen en het lichaam lag keurig in een groot laken gewikkeld op een koffiekar en werd zo voorzichtig naar mijn kantoortje gebracht. Blijkbaar was er geen rijdende baar voorhanden.  Bij binnenkomst van een lichaam moet ik van mijn chef altijd een formulier ophalen, in dit geval een FORM. 101.

Mijn chef, een man op leeftijd, behandel ik met veel respect, want een chef heeft in deze tijd nog veel in de melk te brokkelen en daarom is het nog steeds Ja en Nee meneer. Hij lag in de lectriver, een soort mappencarrousel in een metalen omhulsel, te rusten Normaal is elke etage met mappen gevuld, maar één was leeg. Een etage heeft de lengte van een volwassen manspersoon, dus een mooi plekje voor een rustig momentje. Nadat hij zijn ogen open had gedaan, klonk een afgemeten "Ja" uit zijn mond. Met het nodige respect stelde ik mijn vraag en hij gaf mij het gewenste papier.

Ik wilde het formulier in gaan vullen en zag in mijn ooghoeken met schrik dat het lichaam tot leven was gekomen; het meisje zat rechtop. 

Dat was nieuw voor mij en ik terug naar mijn chef. Opnieuw vertelde ik met eerbied mijn bevindingen en vroeg om een ander formulier. "Dan moet je nu een FORM. 111 in gaan vullen. " was zijn reactie, net of het de gewoonste zaak van de wereld was dat een dode tot leven was gekomen en administratief op een andere manier moet worden verantwoord.

Wat er daarna is gebeurd, weet ik niet meer; ik werd wakker 

Sluimerend op mijn rug hoorde ik onze jongens in de badkamer stommelen om zich gereed te maken voor een nieuwe werkdag. 

Al denkend over deze vreemde droom, ging ik 'mijn gangen' na, om te ontdekken hoe deze droom is ontstaan. 

Gisteren heb ik heerlijk zitten kletsen met Henk en Jenny van Spoor 7 over van alles en nog wat. En mijn oude werkgever, de Belastingdienst, kwam voorbij, maar dat ging voornamelijk over de computersystemen. Daarnaast hebben we, met veel plezier en uitbundig gelach, uitvoerig over allerlei lekkere dingen zitten klessebessen.  Lekker eten en grote porties, daar houden wij van!

Daarnaast hadden we het ook nog over een collega van mij met een prachtige grijze lok aan de rechterkant van haar hoofd. Maar ook dat heeft niets met mijn droom te maken.  'Mijn gangen' gaven geen duidelijkheid. 

Al met al ben ik er niet achter gekomen. Maar vreemd blijft het!!

een fijne dag voor gij die dit leest.