Afgelopen en uit.....

Vorige maand heb ik echt afscheid van mijn werk genomen.  Na het leeghalen van mijn telefoon en laptop heb ik daadwerkelijk een punt achter mijn meer dan 49jarige loopbaan bij Financien moeten zetten.

In eerste instantie zou ik in april vorig jaar al stoppen, maar ik heb verlenging van mijn baas gekregen, waar ik dankbaar voor ben, want begin vorig jaar was ik nog niet aan stoppen toe.

In de bonusmaanden kon ik wennen aan het feit dat ik daarna in een andere doelgroep terecht ga komen. En dat is gelukt.  

Nu kun je je afvragen waar ik toch zo over zit te zemelen, want "niks meer moeten en doen waar je zin in hebt", dat is toch heerlijk.... 

Dat was voor mij juist een zorg, want ik heb weinig hobby s en een geraniumgluurder wil ik niet worden.

Gelukkig kan ik zeggen, dat was...

Corona gooide roet in het eten, want mijn geplande feestje ging niet door en dan blijft een webex afscheid het enige alternatief.   (In betere tijden hoop ik dit alsnog te kunnen organiseren, want mijn zeer gewaardeerde collega's wil ik heel graag nog een keer de hand kunnen schudden en even knuffelen.)

Nou ik moet zeggen dat mijn collega's enorm hun best hebben gedaan. Ik ben in een paar dagen verwend met grote dozen vol verrassingen, veel mails met lieve warme woorden en stapels kaarten.  De kaarten waren ook van onze gemeente, mijn familie, vrienden en het zangkoor. Gewoon overweldigend en ze gaan allemaal in een plakboek. Kostbaar!

De postbode had, bij wijze van spreken, het zweet voor de kop, als ze bij ons het pad op kwam fietsen.

Het weekend vóór dit alles ben ik enorm door mijn kinderen en vrouw verrast. 

Ria liep op een gegeven moment op zondagmorgen met een hamer in de tuin. Dat is geen gewoonte bij ons. dus ik vroeg wat ze aan het doen was.  Ze vertelde dat er onder het afdak iets was omgevallen en  dat moest worden vastgespijkerd. Dat kan..

Even later werd de auto onder de carport weg gereden. Ik vroeg opnieuw wat dit had te betekenen. Onze zoon wilde iets bij een vriend bezorgen en wilde dat met onze Kangoo vervoeren, antwoorde Ria.  Dat kan..

10 minuten later komt onze schoonzoon met zijn auto achterwaarts ons pad op rijden en toen ging mij een lichtje op.  

Er werd van alles uit de auto geladen en de carport werd deels met een marktkleed dichtgespijkerd.

De auto was nog maar net verdwenen of een volgend vehikel kwam achterwaarts ons pad opgeschuiveld.

Onze oudste zoon stapte uit en met een brede grijns op zijn smoel werd een kleed over een object in de geopende kofferbak weggetrokken. Wauw, een eiken bank met in de rugleuning de naam van dit blog gebrand.

"De Bé kant van het leven."  Ik was sprakeloos. Wat een cadeau en wat origineel!!

Inmiddels ben al 2 weken met pensioen en het bevalt mij goed. Ik geniet van de ontspanning en ben heel  benieuwd wat ik op termijn nog voor anderen kan betekenen.

Wat mij opvalt is dat het woord ontspanning nu een heel ander inhoud heeft, dan bij het opnemen van vakantie. Het is meer ongedwongen en geeft meer rust.

Allemaal het allerbeste en een hartelijke groet uit our home.

De lezer heil!!

Bé