Rigoureus? Ja, eigenlijk wel.

Na een half jaar van 'geen stukje'  nu toch maar weer es 'de pen' ter hand genomen.

De titel verraadt een heftige gebeurtenis en in zeker zin is het dat ook wel, maar misschien ook wel niet en dat heeft te maken met het feit door welke bril jij kijkt.

De grond waarop wij wonen bestaat uit 2 tuinen, een voor en een achter. In ons gezin is de achtertuin meer een gebruikstuin en de voortuin voor de sier.
Beide lappen grond zijn bedekt met gras.

De laatste jaren hebben we te maken met erg warme zomers met heel veel zonuren. 
Dus dat wordt sproeien en nog es sproeien.

Ik heb de keuze gemaakt dat achter meer water krijgt dan voor en dat vind ik een logische keuze.
Maar ja, het gevolg is dat voor alles verbrandt en de grasmat helemaal geel wordt.
Geen logische combi van sierobject en kleur!

En toen werd ik rigoureus in mijn  denken; heb rigoureus een nieuwe schop gekocht en rigoureus de hele voortuin omgespit.
Mijn eega had zo haar bedenkingen, want het leek nu net een stukje bouwland.
Maar het zal goed komen, waren mijn goedgemutste woorden, want één van mijn zonen en één van mijn schoonzonen hadden het plan opgevat hun tuinen ook eens fors aan te pakken. 

Meer dan 10 vlinderstruiken kwamen naar mij toe.  Willekeurig werden ze geplant en hier en daar een beetje bijgeknipt.
Het bleef allemaal wel erg zwart met hier en daar een stronkje kale takjes.  Bovendien had ik ze ver uit elkaar gezet, want ik had mij in het hoofd gehaald om  wekelijks ouderwets te gaan schoffelen.
Komt dan toch mijn 25% Staphorster bloed naar boven?

Nu is het zover dat ze allemaal in bloei staan en wat een pracht!!  
Bij de ene struik hangen ze net boven de grond en bij de andere staan ze fier rechtop. 
Ik kan hier zooo van genieten en ben ik staat om na elke regenbui gelijk te gaan schoffelen.

Wat kun je je zo toch enorm dankbaar voelen.