'Op de stang'.

Gisteren was de geboortedag van mijn overleden vader.
Je denkt er over na en plots komt er een gebeurtenis in jouw gedachten.

Vele jaren geleden, ik was toen ongeveer 6, gingen wij als gezin, op de fiets naar Opa en Oma Vogelzang, in de Pieperij in Drenthe, op visite.
Mijn kleine zusje zat bij mam op de fiets en mijn broertje zat bij pap achterop.
Aan mij de eer om voor op de stang te zitten.

Het was vanaf het Ommerkanaal naar de Nieuwedijk  een heel eind fietsen en na verloop van tijd ging ik ook steeds verzitten, want mijn benen werden zo doof. Maar dat was niet het belangrijkste wat mij te binnen schoot.

Ik dacht na over de zorgzame, liefdevolle houding van mijn pap. Zo voor op zittend met mijn rug tegen zijn borst en in de bescherming van zijn sterke armen. Een veilig plekje, waar niemand mij iets kon maken. 
Een fijne manier om te laten merken dat je van iemand houdt. Pap was geen man die een 'ik hou van jou' snel zou zeggen.Nee, zijn houding was zijn manier om dat te laten zien.

Ik kan mij nog herinneren dat pap op de terugweg, het was al donker,  een naderende tegenligger tot 'dimmen' heeft bewogen.
Mam had zon last van dat 'grote 'licht dat pap steeds met zijn hand voor zijn koplamp heen en weer ging.  Gelukkig met succes.
Mijn pap zorgde goed voor ons allen en zo fietsen we samen naar ons huisje aan het Ommerkanaal.

Hij is meer dan 20 jaar geleden naar de hemel gegaan.
Deze maand ben ik 65 jaar geworden en 'op weg 'naar AOW. En toch zou ik nog graag een keer 'op de stang' willen zitten.

Bé