'Op de stang'.

Gisteren was de geboortedag van mijn overleden vader.
Je denkt er over na en plots komt er een gebeurtenis in jouw gedachten.

Vele jaren geleden, ik was toen ongeveer 6, gingen wij als gezin, op de fiets naar Opa en Oma Vogelzang, in de Pieperij in Drenthe, op visite.
Mijn kleine zusje zat bij mam op de fiets en mijn broertje zat bij pap achterop.
Aan mij de eer om voor op de stang te zitten.

Het was vanaf het Ommerkanaal naar de Nieuwedijk  een heel eind fietsen en na verloop van tijd ging ik ook steeds verzitten, want mijn benen werden zo doof. Maar dat was niet het belangrijkste wat mij te binnen schoot.

Ik dacht na over de zorgzame, liefdevolle houding van mijn pap. Zo voor op zittend met mijn rug tegen zijn borst en in de bescherming van zijn sterke armen. Een veilig plekje, waar niemand mij iets kon maken. 
Een fijne manier om te laten merken dat je van iemand houdt. Pap was geen man die een 'ik hou van jou' snel zou zeggen.Nee, zijn houding was zijn manier om dat te laten zien.

Ik kan mij nog herinneren dat pap op de terugweg, het was al donker,  een naderende tegenligger tot 'dimmen' heeft bewogen.
Mam had zon last van dat 'grote 'licht dat pap steeds met zijn hand voor zijn koplamp heen en weer ging.  Gelukkig met succes.
Mijn pap zorgde goed voor ons allen en zo fietsen we samen naar ons huisje aan het Ommerkanaal.

Hij is meer dan 20 jaar geleden naar de hemel gegaan.
Deze maand ben ik 65 jaar geworden en 'op weg 'naar AOW. En toch zou ik nog graag een keer 'op de stang' willen zitten.

Bé 

Toen ik 13 was......

Bij het luisteren van onderstaand muziekstuk kreeg ik allemaal beelden op mijn netvlies uit de tijd dat ik op de MAVO zat.
Als jochie van het Ommerkanaal, fris en groen, kregen we les in vele vakken, gegeven door leraren en  leraressen.
Dat alleen was al een hele verandering, want ik was alleen maar één meester gewend.

Muziekles was een vak apart en bij de meesten van de klas niet erg geliefd.
Kan mij nog levendig voor de geest halen dat we bezig waren met het franse lied "Au clair de la lune".
Ik hield toen al van zingen en samen met Willemien Ruitenberg en Tiny Vogelzang mochten wij dit lied ten gehore brengen.
Daar kan ik nu nog van genieten, want ik zong net zo hoog als deze sopranen. ( had ik nog maar zo'n stem!)

Een  ander gedeelte was het "ontleden"van een muziekstuk en dat ging als volgt.
We kregen een A4 en kleurpotloden.
Er werd een LP opgezet, ja ja, de goeie ouwe tijd!  en we kregen de opdracht aan de hand van de muziek in kleuren aan te geven of het over water, of wolken, donder, twinkelende vogels  en  weet ik nog meer ging.
Best wel ingewikkeld en eigenlijk stom vervelend.

Nu ben ik tientallen jaren ouder en luister opnieuw naar dit nummer en ....... het is gewoon heel mooi en ik kan met gemak natuurgeluiden ontdekken:

Een snelstromende Vecht, die een aanzwellend geluid produceert bij het naderen van een stuw , plots overgaand in een donderende waterval. 
Daarna heerlijk 'uitstromend' tot een ruisend gebeuren om vervolgens over te gaan in een vistrap. ( dat heb je als je in Ommen woont")

Je zou er lyrisch van worden.... maar met een beetje verbeelding kom je een heel eind.

Luister maar en geniet

PS: de man met de triangel is een ster van formaat. De juiste tik op de juiste plaats!

hartelijke groet

Bé 

https://youtu.be/l6kqu2mk-Kw

"Treinkaartje"





Soms zijn er moeilijke gebeurtenissen die we met enige zekerheid kunnen zien aankomen in onze levens. Denk aan de dood van een oudere geliefde. Een kind dat volwassen wordt en het huis uitgaat. Een operatie die niet meer uitgesteld kan worden. Een dreigend ontslag door een zwakke economie. Of een terminale ziekte.

Deze dingen kunnen je angst en onzekerheid brengen. Als gelovige wil je volharden onder beproeving, maar je kent eigen zwakheid en twijfelt aan de kracht van je eigen ‘puddinggeloof’. Blijf ik wel staande als het erop aan komt? Kan ik dat telefoontje wel aan als dat slechte nieuws mij verteld moet worden? Je hart verlangt om stevig vast te houden aan Hem die jou vasthoudt, maar de gedachte van het onvermijdelijke heeft een verlammende werking op je hart.

Een verhaal uit het leven van Corrie ten Boom biedt een mooi perspectief. Toen zij eens twijfelde aan haarzelf en de angst toesloeg, vroeg haar vader: “Corrie, wanneer wij met de trein naar Amsterdam gaan, wanneer geef ik jou het treinkaartje?” Corrie, die zelf aan het huilen was zei: “Nou vader, net voordat we op de trein stappen.” “Precies” zei hij, “En zo is het ook bij onze Hemelse Vader. Wij rennen vaak al vooruit op Hem. Maar Hij voorziet in al onze noden, vaak pas op het moment dat we ze nodig hebben”.

God is altijd op tijd. God zond Zijn zoon “toen de volheid van de tijd gekomen was” (Gal. 4:4). 

Zijn troon van genade staat altijd open zodat wij geholpen mogen worden “op het juiste tijdstip” (Heb. 4:16). Hij is nog nooit te laat geweest en Zijn gaven komen altijd op tijd. 

Wat er ook in onze toekomst vastligt, we mogen op Hem vertrouwen voor alles wat we nodig hebben om staande te blijven in Zijn kracht. Op het moment dat de stap van geloof gezet moet worden, zal je ondervinden dat Hij de Rots onder je voeten is.

Een mooie uitleg, op Facebook gevonden.

hartelijke groet

Teamdag.

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste teamdag met een nieuwe groep collega's beleefd.

We werden om 10.00 uur op een bepaald punt in Doetinchem verwacht, dus vol verwachting togen mijn  Friesche collega en ik in haar supersnelle Mini naar de Achterhoek.
Het was een dag met veel regenverwachting, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na een heerlijke kop koffie met wat lekkers kregen we de kans om het Amphion theather in Doetinchem backstage te bekijken.  We daalden zogezegd af in de catacomben van dit indrukwekkende gebouw.
Met veel passie werd ons van alles over dit theater verteld. Wat komt daar veel bij kijken!!

Vervolgens gingen we wandelend naar een groot grasveld aan de over van de Oude IJssel, waar een herder met een kleine kudde schapen op ons stond te wachten. Los van de neervallende regen voelde ik al nattigheid en ja hoor, we moesten de schapen gaan leiden.
Het was een veld ter grootte van een voetbalveld en her en der stonden rode pionnen. In het midden was een plek gemaakt, waarin de schapen konden worden 'geparkeerd', genaamd de pen!
Er werden 3 groepen gekozen en één van de zeven uit elke groep was de herder. Die moest aan de rest aanwijzingen geven, zodat de hele groep de schapen langs een parcour weer in de pen zou krijgen.
En ja hoor, ik was de sjaak. Daar stond ik met de staf in de hand, beseffend dat ik nog nooit van mijn leven een lam, laat staan een schaap heb geleid.
Maar iedereen vond dat ik dat kon!
De echte herder liet zien hoe het allemaal werkte, alleen had hij een hond bij zich en die wist via het fluitje van zijn baas  precies wat de bedoeling was.
Ik had geen hond; alleen maar 6 collega's die ook van toeten nog blazen wisten en ik had ook de handicap dat ik ze allemaal nog niet van naam kende.  Dus al zwaaiend met mijn staf probeerde ik aanwijzingen te geven.
Dapper gingen we op weg en het lukte redelijk.
Al met al moesten we 2 opdrachten uitvoeren en de tweede ging beter dan de eerste.
Om de gebreken van de anderen en de komische situaties die zich voordeden hebben we ons bescheurd van het lachen. !! Enorm vermakelijk!!

Daarna hadden we een paar uur 'vrij' en hebben wandelend en zittend van elkaars aanwezigheid genoten.
Tegen de avond hebben we ons in een Italiaans restaurant verzameld en genoten van heerlijk eten, lekkere wijn, schuimend bier en in een warme ambiance goeie gesprekken met elkaar voerend.
Voor een nieuweling  als ik een toppie manier om anderen te leren kennen.

De hele dag was een dag van samen doen in de breedste zin van het woord.
We hebben de beide dames die dit hadden georganiseerd dan ook een stevig applaus gegeven.

Ik sluit af met een Achterhoekse uitdrukking:

er zitten rupp,n in de moes. ( hahaha)

gegroet
Bé

Oude rapper !!

Haha, wat een bijzondere titel. Wat zou ik daar nu toch mee bedoelen?

Met veel plezier en dankbaarheid mag ik al vele jaren deel uit maken van de muziekgroep in onze plaatselijke gemeente. Dat houdt in dat je om de  2 a 3 weken in de zondagdienst de gemeente mag ondersteunen in zang en muziek. Wanneer je van zingen houdt en niet zo vals als een ..... zingt, een geweldige bezigheid.
Nou mag dat valse zingen geen belemmering zijn om dan maar niet te zingen, want zingen doe je in de eerste plaats vanuit jouw hart!!
Maar, enige zuiverheid is op een plek als deze wel gewenst.

Maar eigenlijk gaat het in dit verhaal niet over wel of niet zuiver zingen.

Nee, het gaat over heel wat anders en ik moet zeggen dat ik in mijn premature staat richting de AOW dit ook niet had durven dromen......

Aanstaande zondag sta ik "op het rooster " en we gaan een gezinsdienst beleven.
Nou is een gemeente eigenlijk een gezin in het groot, maar soms is het fijn een samenkomst  in "een speciale vorm" te gieten.

Dat gieten krijgt deze keer wel een aparte invulling wat mij betreft, want ik ben gevraagd om een klein stukje te rappen.
"Ja ja , wie had dat verwacht" klinkt vaak in de sterreclame. Nou, ik niet !!

Het is een stukje van een lied met een stevig, eigenzinnig tempo en ik moet nog effe flink aan de bak om dat onder de knie te krijgen.

Over onder de knie krijgen gesproken ; ik ga er niet bij lopen, zoals in de film Sister Act, want dan val ik waarschijnlijk van het podium af en kan ik gelijk de revalidatie in.
Maar..... zin heb ik er wel in; ik hou van een uitdaging.

Luister..... frons de wenkbrauwen.......geniet.....probeer het es....

https://youtu.be/mW1I0jvy_oM

Dinsdag.

Sinds 1 juni van dit jaar heb ik een nieuwe functie binnen het Rijk waar ik mij echt op mijn plek voel.
Dit betekent dat ik misschien één keer per week naar Emmen spoor en de rest van de dagen thuis werk of via Zwolle een andere kant op ga.

Elke dinsdag hebben we een wekelijks overleg in De Knoop in Utrecht. Een dag van samen problemen bespreken en onze werkinstructie verfijnen. In een team van 9 personen proberen we mensen met belastingproblemen te ondersteunen en door middel van  persoonlijke aandacht en hulp  hun situatie beheersbaar te maken en oplossingen te vinden.
Dankbaar werk en omdat we allemaal een 'pietje speurneus' mentaliteit hebben vormen we een hechte groep.

Vorige week dinsdag trof ik op de terugreis, in Zwolle, Ruben op het perron aan.  De trein zat nog op slot en hij zag mij van verre al aankomen en zwaaide een keer. Ruben is één van de zoons van vrienden van ons.
We gaven elkaar een hand en zodra we naar binnen konden, vonden we een plaats naast elkaar. Dat was wel geluk hebben , want de trein zat bommetje vol.
Gezellig keuvelend spoorden we zo verder naar het oosten des lands.

Hij vertelde mij een mooi verhaal, van wat hij in de trein van Veenendaal naar Zwolle had beleefd.
Onderweg kwam de catering voorbij en dat is tegenwoordig een man of vrouw die voor en achter is beladen met allerlei lekkere dingen die een treinreis veraangenamen. Uiteraard moet je wel dokken!!
Tijdens die reis was het een jongeman die met veel behendigheid door de wagon ging en 'onderweg' zijn waar met verve probeerde te slijten.
Hij deed gewoon zijn best en dat valt te waarderen. Alleen bij elke verkoop sloot hij de deal af met een bijzondere zin: "een gezegende reis verder".

Ruben vertelde dat met groot enthousiasme en we genoten beiden van dit mooie voorval.

Gisteren reisde ik met een collega naar huis en op hetzelfde traject kwam de catering voorbij.
De jongeman keek mij aan en vriendelijk gaf ik te kennen dat ik niets hoefde.
Eén stoel achter mij kwam hij in gesprek met een passagier die hem van alles vroeg. De cateraar vertelde dat hij student is en psychologie studeert en straks bij een baan naar de GGZ wil gaan.
Echt een persoon die weet wat hij wil en daar ook met overtuiging over kan spreken.
EN hij sloot zijn betoog af met de zin: "" een gezegende reis verder."

Ik spitste mijn oren, want dit had ik toch eerder gehoord!!....bijzonder !!!


"aan 's Heeren zegen is het al gelegen"

wie wil dat nou niet toegewenst krijgen.....

hartelijke groet uit de Putter.

Verliezen...…….

Als eerste blog op deze nieuwe site niet bepaald een opgewekt begin en toch begin ik zo...…

Begin dit jaar is een dierbare collega van mij, 56 jaar en moeder van 2 kinderen, aan kanker overleden. We hebben als team naast haar man en kinderen gestaan, want in haar ziek zijn  is het gezin ook nog verhuisd en hebben we praktische hulp kunnen bieden.  Dan ben je op een andere manier bij hen betrokken en beleef je de confrontatie met de dood, het verdriet en de noodzakelijke hulp heel direct.
In oktober 2018 hadden we onze jaarlijkse teamdag en dat was gelijk ook de laatste keer dat we als groep samen waren.  Heftig!  Wat een gemis in ons groepje van 5.
Wanneer je later nog es naar de foto's kijkt, is het moeilijk voor te stellen dat iemands leven zo maar kan stoppen.

Enkele maanden geleden werd een andere collega ziek. Een heftig gewichtsverlies maakte duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was. Een MRI liet zien dat er kanker in haar lichaam zat en op meerdere plekken. Gelijk een prognose van 'nog enkele maanden ' te gaan. Wat een schrik voor haar en haar kinderen. En wat een overeenkomst: 56 jaar, 2 kinderen en ook midden in een verhuizing.
Opnieuw gingen we als team bij elkaar zitten, praten, huilen, elkaar troosten en overleggen.
Binnen een halfjaar opnieuw een dierbare verliezen hakt er geweldig in.
Gelukkig konden we elkaar vasthouden en gewoon bij elkaar zijn.

Gisteren was het 57 jaar geleden dat mijn lieve mama is overleden. Na een ziekbed waaraan iemand nu niet meer zou sterven,, is ze naar de hemel gegaan.
Een ongelofelijke slag voor mijn papa die met 3 kleine kinderen achter bleef.
Ik heb haar bijna 8 jaren gekend en dierbare herinneringen aan haar. Samen op de fiets naar vrienden, of toen ik nog klein was, bij opa en oma Louwdijk op bezoek en doodsbang achter haar stoel wegkruipen, omdat het hoofd van de man in de TV wel akelig dichtbij kwam...



Zo verliezen we mensen waar we van houden en hebben keer op keer met de betrekkelijkheid van het leven te maken. Want één ding is een feit: we gaan allemaal dood.

Toch heeft het verliezen voor mij een diepere betekenis. En dat heeft te maken met het feit dat je wilt loslaten.
Ik geloof dat mijn leven op deze aarde tijdelijk  is en dat een eeuwigheidsleven op mij wacht.
Ik geloof dat onze wereld een gebroken wereld is, waar de mens zich door misleiding en het beter willen weten dan God, zich van de Schepper heeft vervreemd.
Ik geloof dat God , in Zijn oneindige liefde, in Jezus aan het kruis, stervend voor mijn zonden, mij heeft gekocht en betaald.
Ik geloof dat ik, door dit te accepteren, een plaats in de Hemel heb gekregen.

Dit alles is voor iedereen weggelegd. De enige voorwaarde is dat jij jouw leven wilt verliezen en het nieuwe leven, waarin God en Jezus het voor het zeggen hebben, wilt aannemen.

Verliezen...……..door overgave...…… een heerlijke toekomst...……. uitzien naar  heerlijkheid!!
=======================================================================

https://youtu.be/Y1S1j7T72OU

een psalm tijdens de uitvaart van mijn moeder.