D D D,  wat bedoel je daarmee?

Een vreemde aanhef en ik zal het proberen uit te leggen.

Aankomend december is het 3 jaar geleden dat ik met pensioen ben gegaan.  En als ik zo terug kijk, denk ik, waar blijft de tijd?  

In het begin was het wel wennen, van een druk ritme naar .... niks.  Een hele overgang die wel even tijd vergde.  Maar nu loopt het gesmeerd en zijn de dagen zo maar weer gevuld met van alles en nog wat.

In de ruim 49 jaar van mijn werkleven heb ik altijd een min of meer dienstverlenende functie gehad en dat is mij ook op het lijf geschreven. Een ander tevreden maken is toch helemaal top.

Door het regelmatig bezoeken van een oude dame, die bij ons in de gemeente zat, kwam ik "binnen de poorten" van een verpleeghuis. En toen mijn pensioen naderde werd de welzijnscoach getipt dat ik misschien wel vrijwilligerswerk wilde gaan doen. 

Om een lang verhaal kort te maken, daar heb ik ja op gezegd en al snel ging ik wekelijks met mijn fietsmaatje van 85 op de elektrische driewieler Ommen en omgeving verkennen.

Ze is dementerend en mag zonder begeleiding niet naar buiten. Omdat ik totaal geen binding heb met dementie, was dit voor mij geheel nieuw. Dementie is niet te genezen en mijn taak is haar een aangename tijd te bezorgen in de vorm van activiteiten die ze nog kan doen. We fietsen inmiddels meer dan 2 jaar samen en zijn dikke maatjes. Zij geniet enorm van de natuur en de rust en daar word ik ook blij van. Zo dankbaar werk!

Inmiddels is er een tweede fietsmaat bijgekomen en deze heer is altijd postbode geweest en kan fietsen van wonder en geweld.  Elke week samen op de pedalen en onder het genot van veel verhalen trappen we heel wat kilometers weg.  We lachen veel en  houden ook beiden van een tussenstop voor "het binnenhalen" van wat lekkers.

In het verpleeghuis, in mijn situatie "De Hoekstee" in Ommen, zie je veel vormen van dementie en ik heb grote bewondering voor de verzorgenden  die met veel liefde en toewijding de bewoners helpen.

En dan nu de letters D D D 

D>  dementie, een ziekte waarin de hersenen langzaam "verdwijnen"  Geheugenproblemen,  motorische storingen en gedragsveranderingen zijn vaak het gevolg.  Maar een uitzondering daargelaten, zijn ze gewoon lief. Ik hoor anderen vaak zeggen dat ze dit niet zouden kunnen en het eng vinden.  Dat is jammer want het is echt niet eng!! 

D> driewieler,  het is zo belangrijk dat "onze mensen" regelmatig buiten komen en fietsen is wat dat betreft een heel goede beweging. Maarrrrr,...... dan moeten er wel vrijwilligers zijn. Dus heb je tijd over, zoek een welzijnscoach in een verpleeghuis in jouw omgeving.  Echt, het is zo dankbaar werk en je krijgt er enorm veel voor terug. 

D> doen,  dat lijkt mij duidelijk.  Gewoon de stoute schoenen aantrekken. En als laatste wil ik opmerken, dat ik, volkomen blanco binnenkomend, goed ben begeleidt.   Je wordt echt niet zo maar losgelaten.

Ik hoop dat ik jou met mijn verhaal heb geraakt.

hartelijke groet van mij.