Waar liggen ze toch???

De dag voor onze trouwdag was een hectische dag. De meeste stellen die vlak voor hun trouwdag staan zullen dat alleen maar beamen. Er moet op het laatste moment nog van alles gebeuren en dan is het een kunst om rustig te blijven.

Dat overkwam ons natuurlijk ook, of eigenlijk moet ik zeggen, dat overkwam mij. Verre van rustig was ik echter.

In de jaren 70 was er sprake van woningnood en Ria haar ouders hebben ons toen de helft van hun woning aangeboden, zodat we konden trouwen. Ria's ouderlijk huis was een voormalige pastorie en ruim van kamers voorzien.

Op de laatste dag van mijn ongehuwde staat ging ik naar mijn ouderlijk huis,  in de wolken en in spanning naar de dingen die komen gaan.

Het was al donker en er ging van alles door mijn hoofd. Was dat goed geregeld en had ik daar wel aan gedacht?

Plots sloeg mij de schrik om het hart!  Waar lagen de ringen ook alweer? 

Ik zocht van alles af, beneden en boven, maar nergens geen klein doosje te bekennen.

Omdat ik geen woord wilde hebben vertelde ik niets aan mijn ouders. Stel je voor, wat een blamage....

Uiteindelijk sprong ik in de auto en in no time was ik bij mijn bijna nieuwe woning. Omdat ik een sleutel had was ik zo binnen en liep linea recta de trap op naar de slaapkamer, want Ria was daar.

Ze schrok zich een hoedje en stuurde mij direct weer naar beneden, want aan een knaapje hing haar trouwjapon aan een gordijnrail.

Echter in de verbouwereerdheid heb ik de jurk helemaal niet gezien.

Ik weer naar huis en deed mijn verhaal.

Wat bleek, het bruine doosje lag op op één van de treden van de donkerbruine trap in een nogal donnker achterhuis. Pffff....

Had ik nu maar eerder gewoon gezegd wat er aan de hand was....

By the way, morgen is onze trouwdag. Al 43 jaar samen, lief en leed gedeeld, enorm gezegend en alles met dank aan de Heer.

greats from our castle