Boete ?

Boete?

Na een periode van ruim 4 maanden thuis werken  ben ik vandaag voor het eerst met de trein naar kantoor Emmen gereisd.
Vanaf 2003 was dit een dagelijks ritueel voor mij, maar nu, zo na 4 maanden, was het in zekere zin weer een nieuwtje voor mij en met een gezonde spanning spoorde ik naar kantoor.
De start was al wennen, want ik moest goed nadenken wat ik allemaal nodig had.
"Aangekleed" met een mondkapje stond ik op het perron te wachten. Wat een raar gezicht om mensen met zon aangezichtsbedekking te zien. Gewoon een beetje bizar. 

De reis ging naar wens en ik genoot van alles wat ik voorbij zag komen. In Hardenberg aangekomen ben ik begonnen met een filmpje in te spreken, omdat  ik heel dicht bij de woning van onze zoon en schoondochter in Gramsbergen langs kom en ik wilde hun stulpje opnemen.

Vervolgens ben ik in Coevorden met een tweede opname begonnen en nu voor onze treingroep, de rijdende bitterbal. Eigenlijk best wel leuk om te doen en het is in beide gevallen ook wel goed gelukt, ondanks mijn bejaarde phone.

Zo doende arriveerde ik in Emmen en was aan het nadenken wat ik allemaal kon verwachten. Kan ik nog door de dienstingang. Waar moet ik mij desinfecteren en wie ga ik ontmoeten na zo veel maanden van afwezigheid.

Zaken die door mijn hoofd gingen........en dan kun je wel es wat vergeten..

Tijdens de terugreis werd ik gecontroleerd en ja hoor....  foute boel, want ik had mij bij de start van het huiswaarts gaan uitgecheckt ipv ingecheckt. 
Ik was stomverbaasd en waarschijnlijk stond ik met open mond naar de steward te kijken. Natuurlijk ging ik direct uitleggen hoe dit allemaal is gekomen en het klonk blijkbaar geloofwaardig, want ik kreeg geen boete. Bij het volgende station werd de zaak hersteld.

Het was een enerverende dag..

De Belastingdienst.

De Belastingdienst staat al een hele tijd gigantisch in de schijnwerpers en beslist niet op een positieve manier.
Problemen bij de dienst buitelen over elkaar heen en er lijkt geen einde aan te komen. Het deksel is van de beerput en het blijft maar 'borrelen'.  Wanneer is het voorbij?

Dat is een grote vraag en ik denk dat het einde van dit alles nog wel ff kan gaan duren, aldus mijn wijze opmerking.:)

Velen van jullie weten dat deze dienst mijn werkgever is. Sinds 1972 ben ik  rijksambtenaar die naar eer en geweten probeert zijn taak uit te voeren.
Volgend jaar kan ik met pensioen en vorig jaar ben ik nog van functie veranderd. Dus van saaiheid en sleur is geen sprake. Sterker nog, het huidige werkpakket is zo interessant, divers en prikkelend dat ik wenste dat ik eerder had kunnen starten.

Waarom vertel ik dat allemaal?

Veel collega's van mij laten hun onrust/ frustratie zien op social media en andere platforms. Daar kun je in mee gaan, maar je moet er ook mee oppassen. Je zit zo in een bepaalde bubbel van negativiteit en daar wordt je niet vrolijk van en kan je humeur behoorlijk verpesten.

Ik ben trots op mijn werk en blij en dankbaar dat ik mensen in nood kan helpen.
Want ik ben zelf verantwoordelijk voor alles wat ik doe, of het zuiver is of niet.
En ik kan mij verbazen en  misschien ook wel irriteren over de berichtgeving van de laatste tijd, maar ik  wil niet in zon bubbel zitten......

Zo, dat moest mij even van het hart.

" En ik ga over tot de orde van de dag ", zoals in de Tweede Kamer vaak wordt uitgesproken

Rigoureus? Ja, eigenlijk wel.

Na een half jaar van 'geen stukje'  nu toch maar weer es 'de pen' ter hand genomen.

De titel verraadt een heftige gebeurtenis en in zeker zin is het dat ook wel, maar misschien ook wel niet en dat heeft te maken met het feit door welke bril jij kijkt.

De grond waarop wij wonen bestaat uit 2 tuinen, een voor en een achter. In ons gezin is de achtertuin meer een gebruikstuin en de voortuin voor de sier.
Beide lappen grond zijn bedekt met gras.

De laatste jaren hebben we te maken met erg warme zomers met heel veel zonuren. 
Dus dat wordt sproeien en nog es sproeien.

Ik heb de keuze gemaakt dat achter meer water krijgt dan voor en dat vind ik een logische keuze.
Maar ja, het gevolg is dat voor alles verbrandt en de grasmat helemaal geel wordt.
Geen logische combi van sierobject en kleur!

En toen werd ik rigoureus in mijn  denken; heb rigoureus een nieuwe schop gekocht en rigoureus de hele voortuin omgespit.
Mijn eega had zo haar bedenkingen, want het leek nu net een stukje bouwland.
Maar het zal goed komen, waren mijn goedgemutste woorden, want één van mijn zonen en één van mijn schoonzonen hadden het plan opgevat hun tuinen ook eens fors aan te pakken. 

Meer dan 10 vlinderstruiken kwamen naar mij toe.  Willekeurig werden ze geplant en hier en daar een beetje bijgeknipt.
Het bleef allemaal wel erg zwart met hier en daar een stronkje kale takjes.  Bovendien had ik ze ver uit elkaar gezet, want ik had mij in het hoofd gehaald om  wekelijks ouderwets te gaan schoffelen.
Komt dan toch mijn 25% Staphorster bloed naar boven?

Nu is het zover dat ze allemaal in bloei staan en wat een pracht!!  
Bij de ene struik hangen ze net boven de grond en bij de andere staan ze fier rechtop. 
Ik kan hier zooo van genieten en ben ik staat om na elke regenbui gelijk te gaan schoffelen.

Wat kun je je zo toch enorm dankbaar voelen.