Dinsdag.

Sinds 1 juni van dit jaar heb ik een nieuwe functie binnen het Rijk waar ik mij echt op mijn plek voel.
Dit betekent dat ik misschien één keer per week naar Emmen spoor en de rest van de dagen thuis werk of via Zwolle een andere kant op ga.

Elke dinsdag hebben we een wekelijks overleg in De Knoop in Utrecht. Een dag van samen problemen bespreken en onze werkinstructie verfijnen. In een team van 9 personen proberen we mensen met belastingproblemen te ondersteunen en door middel van  persoonlijke aandacht en hulp  hun situatie beheersbaar te maken en oplossingen te vinden.
Dankbaar werk en omdat we allemaal een 'pietje speurneus' mentaliteit hebben vormen we een hechte groep.

Vorige week dinsdag trof ik op de terugreis, in Zwolle, Ruben op het perron aan.  De trein zat nog op slot en hij zag mij van verre al aankomen en zwaaide een keer. Ruben is één van de zoons van vrienden van ons.
We gaven elkaar een hand en zodra we naar binnen konden, vonden we een plaats naast elkaar. Dat was wel geluk hebben , want de trein zat bommetje vol.
Gezellig keuvelend spoorden we zo verder naar het oosten des lands.

Hij vertelde mij een mooi verhaal, van wat hij in de trein van Veenendaal naar Zwolle had beleefd.
Onderweg kwam de catering voorbij en dat is tegenwoordig een man of vrouw die voor en achter is beladen met allerlei lekkere dingen die een treinreis veraangenamen. Uiteraard moet je wel dokken!!
Tijdens die reis was het een jongeman die met veel behendigheid door de wagon ging en 'onderweg' zijn waar met verve probeerde te slijten.
Hij deed gewoon zijn best en dat valt te waarderen. Alleen bij elke verkoop sloot hij de deal af met een bijzondere zin: "een gezegende reis verder".

Ruben vertelde dat met groot enthousiasme en we genoten beiden van dit mooie voorval.

Gisteren reisde ik met een collega naar huis en op hetzelfde traject kwam de catering voorbij.
De jongeman keek mij aan en vriendelijk gaf ik te kennen dat ik niets hoefde.
Eén stoel achter mij kwam hij in gesprek met een passagier die hem van alles vroeg. De cateraar vertelde dat hij student is en psychologie studeert en straks bij een baan naar de GGZ wil gaan.
Echt een persoon die weet wat hij wil en daar ook met overtuiging over kan spreken.
EN hij sloot zijn betoog af met de zin: "" een gezegende reis verder."

Ik spitste mijn oren, want dit had ik toch eerder gehoord!!....bijzonder !!!


"aan 's Heeren zegen is het al gelegen"

wie wil dat nou niet toegewenst krijgen.....

hartelijke groet uit de Putter.

Verliezen...…….

Als eerste blog op deze nieuwe site niet bepaald een opgewekt begin en toch begin ik zo...…

Begin dit jaar is een dierbare collega van mij, 56 jaar en moeder van 2 kinderen, aan kanker overleden. We hebben als team naast haar man en kinderen gestaan, want in haar ziek zijn  is het gezin ook nog verhuisd en hebben we praktische hulp kunnen bieden.  Dan ben je op een andere manier bij hen betrokken en beleef je de confrontatie met de dood, het verdriet en de noodzakelijke hulp heel direct.
In oktober 2018 hadden we onze jaarlijkse teamdag en dat was gelijk ook de laatste keer dat we als groep samen waren.  Heftig!  Wat een gemis in ons groepje van 5.
Wanneer je later nog es naar de foto's kijkt, is het moeilijk voor te stellen dat iemands leven zo maar kan stoppen.

Enkele maanden geleden werd een andere collega ziek. Een heftig gewichtsverlies maakte duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand was. Een MRI liet zien dat er kanker in haar lichaam zat en op meerdere plekken. Gelijk een prognose van 'nog enkele maanden ' te gaan. Wat een schrik voor haar en haar kinderen. En wat een overeenkomst: 56 jaar, 2 kinderen en ook midden in een verhuizing.
Opnieuw gingen we als team bij elkaar zitten, praten, huilen, elkaar troosten en overleggen.
Binnen een halfjaar opnieuw een dierbare verliezen hakt er geweldig in.
Gelukkig konden we elkaar vasthouden en gewoon bij elkaar zijn.

Gisteren was het 57 jaar geleden dat mijn lieve mama is overleden. Na een ziekbed waaraan iemand nu niet meer zou sterven,, is ze naar de hemel gegaan.
Een ongelofelijke slag voor mijn papa die met 3 kleine kinderen achter bleef.
Ik heb haar bijna 8 jaren gekend en dierbare herinneringen aan haar. Samen op de fiets naar vrienden, of toen ik nog klein was, bij opa en oma Louwdijk op bezoek en doodsbang achter haar stoel wegkruipen, omdat het hoofd van de man in de TV wel akelig dichtbij kwam...



Zo verliezen we mensen waar we van houden en hebben keer op keer met de betrekkelijkheid van het leven te maken. Want één ding is een feit: we gaan allemaal dood.

Toch heeft het verliezen voor mij een diepere betekenis. En dat heeft te maken met het feit dat je wilt loslaten.
Ik geloof dat mijn leven op deze aarde tijdelijk  is en dat een eeuwigheidsleven op mij wacht.
Ik geloof dat onze wereld een gebroken wereld is, waar de mens zich door misleiding en het beter willen weten dan God, zich van de Schepper heeft vervreemd.
Ik geloof dat God , in Zijn oneindige liefde, in Jezus aan het kruis, stervend voor mijn zonden, mij heeft gekocht en betaald.
Ik geloof dat ik, door dit te accepteren, een plaats in de Hemel heb gekregen.

Dit alles is voor iedereen weggelegd. De enige voorwaarde is dat jij jouw leven wilt verliezen en het nieuwe leven, waarin God en Jezus het voor het zeggen hebben, wilt aannemen.

Verliezen...……..door overgave...…… een heerlijke toekomst...……. uitzien naar  heerlijkheid!!
=======================================================================

https://youtu.be/Y1S1j7T72OU

een psalm tijdens de uitvaart van mijn moeder.