Oké en wat dan nog??
Vorige week zaterdag wilde ik in de ochtend onze bejaarde Renault starten en hoorde enig gehaper en gepruttel onder de motorkap vandaan komen.
Dat klonk niet best en met de aankomende winter een reden temeer om direct maatregelen te nemen. Gelijk de garage gebeld met de vraag of ik kon komen om de accu door te meten. AHK te D. dacht met mij mee en ik werd in de middag verwacht.
Mijn vrouw haar autosleutel had al tijden geen afstandsbediening meer en de kracht van de koelvloeistof moest ook nagemeten worden.
Met al deze opdrachten toog ik naar de garagist.
De monteur was doende de batterij in de autosleutel te vervangen en ik liep mooi buiten te kuieren en vergaapte mij aan al dat prachtige blik.
Bij het doormeten van de accu stond ik er met mijn neus boven op. En ja hoor, de batterij was op en werd vervangen. Gelijk werd het klokje in de auto op winterstand gezet en alle lampen gecheckt.
De koelvloeistof had nog voldoende kracht.
Ondertussen kwamen we in gesprek over het feit dat ik over enkele dagen met pensioen ga.
Er ontspon zich een aangenaam gesprek over mijn werk en de enorme heisa rondom de toeslagaffaire en wat ik straks ga doen.
Ik houd van zulke contacten en de tijd is bij mij dan geen probleem.
Na verloop van tijd kwam de directeur van de garage al aanlopen en ik begon te snappen waarom. Het was 4 december en ik denk dat hij de garage graag wat eerder wilde sluiten. Bovendien was ik blijkbaar ook de laatste klant!
Alzo gebeurde. Ik stapte in mijn franse bolide , De sleutel met nieuwe batterij zat al in het contact en ik hoefde alleen maar te starten en achteruit te rijden, want de grote deur was inmiddels geopend.
Na woorden van dank voor de snelle service reed ik naar mijn schoonmama die ook te D. woont.
Na een uur was ik weer op mijn eigen bescheiden landgoed en ontdekte dat ik alleen maar de autosleutel had meegekregen en niet de huissleutels.
Mijn vrouw was not amused en ik kon niet meer de bellen want de garage was al gesloten
Afgelopen maandag moest ik voor controle naar de tandarts. Op zich niet vreemd, echter de gang naar Balkbrug, daar heeft de beste man zijn domicilie, beleef ik nooit in een hallelujastemming.
Na 10 minuten wachten was ik aan de beurt en de grote baas himself heeft mijn kakement geinspecteerd. Alles was goed en aan mijn kunstgebitje hoefde hij niets te vervormen. Lekker los in de mond en lekker zo laten.
Na een schuur en spuitbeurt door de assistente kon ik de stoel verlaten. Met een paar proefraagjes in de hand zou ik de kamer verlaten, toen de assistente plots erg moest lachen. Ik wilde weggaan zonder mijn gebitje in de mond. We hadden beiden grote lol. En om het enigszins te vergoeilijken sprak ik de wijze woorden: ik ben ook bijna 67 !! Dan mag het toch!!
Na dit bezoek even bij de garage langs om de overige sleutels te halen.
Zo zie je maar weer, dat ik soms snel van de leg ben en ( kleine ) dingen vergeet.
Oké en wat dan nog??
