"Lang zal hij leven "

Deze laatste weken zo voor de Kerstdagen zijn ook mijn laatste werkweken.  Op mijn verjaardag, 16 december, beleef ik mijn eerste volledige pensioendag.

De laatste tijd ben ik druk bezig om mijn dossiers af te bouwen, zodat ik "schoon over "kan vertrekken. Ik weet niet of het gaat lukken, maar ik doe mijn best.

De afgelopen 2,5 jaar heb ik veel mensen kunnen helpen.  Ik heb het dan over burgers die met de belastingdienst een probleem hebben en dat niet meer eigenmachtig kunnen oplossen.

Het gevolg is wel dat je met sommigen, alleen al vanwege het vele bellen, een persoonlijk contact hebt opgebouwd. Dat is aan de ene kant heel fijn, want iets voor een ander betekenen in een prettige sfeer is prachtig, maar het maakt je ook kwetsbaar, omdat je in de flow van een situatie er soms te persoonlijk bij betrokken kunt raken. Feit is wel dat je naast belastingambtenaar ook maatschappelijk werker bent.  

Eén van "mijn klanten" is  een alleenstaande dame, die door toenemende lichamelijke gebreken meer en meer thuis komt te zitten. Ze heeft geen computer, dus veel belcontact. 

De telefoongesprekken gaan naast haar betaalproblemen ook over allerlei andere zorgen. Het traplopen wordt steeds moeilijker. Haar keukenapparaten gaan kapot en er is geen geld om nieuwe te kopen.  De taxi is zo duur, want ik kom niet meer in de tram Enz. , enz. 

Nadat haar betaalprobleem was geregeld heb ik het dossier gesloten. Maar zij niet. Ze bleef bellen, omdat ze kennelijk niemand anders had om haar hart te kunnen luchten. Zo bleef ik van alles op de hoogte. Op een gegeven moment heb ik het vele bellen moeten afremmen.

Er brak een rustige tijd aan. Begin deze week dacht ik ineens aan haar. Hoe zou het met haar gaan?

En warempel, de telefoon ging over en zo had ik haar gisterochtend weer aan de draad!  Ja, ja, ze leefde nog. Maar aan haar stem te horen lag ze in bed op of op de bank, want het klonk allemaal een beetje brommerig.

Ze wilde weten hoe het met mij ging.  Mooi toch!

We wisselden wat info uit en ik vertelde haar dat ik aan het afbouwen was. "Hoe oud bent u dan", vroeg ze.  Ik noemde mijn leeftijd en wanneer ik jarig ben. Warempel, voordat ik nog iets kon zeggen begon ze spontaan te zingen. "Lang zal hij leven".

Ik was aangenaam verrast. Bijzonder om dat mee te maken.

We babbelden nog wat verder en aan het eind van het gesprek wenste ze mij een fijne pensioentijd toe en ik moest vooral goed letten op de gezondheid van mijn benen. Ik dacht, mijn benen?? Ik ben nog recht van lijf en leden en mijn onderdanen hebben nog geen neiging om krom te trekken. Hoezo, mijn benen??

Ze begon uit te leggen waarom: " mensen van onze leeftijd "zo begon ze, "beginnen te sukkelen met hun benen. Ik zie steeds meer mensen in en buiten het ziekenhuis die een probleem met hun benen hebben".  Aha, ik snap het...

In stilte moest ik lachen. We zijn inderdaad bijna even oud. Maar haar zorg komt voort uit haar eigen probleem met haar benen. En dan ben je blijkbaar zo gefocust op "de benen" dat je alras alleen maar kromme onderdanen ziet.

Ik vond het erg lief en uit een warm hart gesproken.

We hebben elkaar het allerbeste gewenst en toen het gesprek beeindigd.

"Lang zal hij leven, lang zal hij leven, lang zal hij leven in de gloria...."  ( vooral dat laatste heel graag)

hartelijke groet aan de lezer.