Waar liggen ze toch???

De dag voor onze trouwdag was een hectische dag. De meeste stellen die vlak voor hun trouwdag staan zullen dat alleen maar beamen. Er moet op het laatste moment nog van alles gebeuren en dan is het een kunst om rustig te blijven.

Dat overkwam ons natuurlijk ook, of eigenlijk moet ik zeggen, dat overkwam mij. Verre van rustig was ik echter.

In de jaren 70 was er sprake van woningnood en Ria haar ouders hebben ons toen de helft van hun woning aangeboden, zodat we konden trouwen. Ria's ouderlijk huis was een voormalige pastorie en ruim van kamers voorzien.

Op de laatste dag van mijn ongehuwde staat ging ik naar mijn ouderlijk huis,  in de wolken en in spanning naar de dingen die komen gaan.

Het was al donker en er ging van alles door mijn hoofd. Was dat goed geregeld en had ik daar wel aan gedacht?

Plots sloeg mij de schrik om het hart!  Waar lagen de ringen ook alweer? 

Ik zocht van alles af, beneden en boven, maar nergens geen klein doosje te bekennen.

Omdat ik geen woord wilde hebben vertelde ik niets aan mijn ouders. Stel je voor, wat een blamage....

Uiteindelijk sprong ik in de auto en in no time was ik bij mijn bijna nieuwe woning. Omdat ik een sleutel had was ik zo binnen en liep linea recta de trap op naar de slaapkamer, want Ria was daar.

Ze schrok zich een hoedje en stuurde mij direct weer naar beneden, want aan een knaapje hing haar trouwjapon aan een gordijnrail.

Echter in de verbouwereerdheid heb ik de jurk helemaal niet gezien.

Ik weer naar huis en deed mijn verhaal.

Wat bleek, het bruine doosje lag op op één van de treden van de donkerbruine trap in een nogal donnker achterhuis. Pffff....

Had ik nu maar eerder gewoon gezegd wat er aan de hand was....

By the way, morgen is onze trouwdag. Al 43 jaar samen, lief en leed gedeeld, enorm gezegend en alles met dank aan de Heer.

greats from our castle

 

 IDIOOM,

De laatste tijd ben ik weer aan het kruiswoord puzzelen geslagen. Is het boekje uit, dan een volgende die een beetje  moeilijker is.

Standaard ligt het boekje geopend op de eetkamertafel en mijn vrouw en zoon leveren ook hun bijdrage en dat is leuk.

Het ontdekken van nieuwe woorden is bijzonder en ik doe mijn uiterste best om het woord te kunnen onthouden voor een volgende opgaaf.

Zo ook de titel van dit verhaal en nee, beste lezer, het is geen typefout. De laatste letter is echt geen t maar een m. 

Als jij weet wat dit woord betekent: petje af!!

Het is een ander woord voor het begrip tongval.

Er schiet mij van alles te binnen:

>> De Grunniger sproake, als je het over tongval hebt. Eigenlijk heeft elk  dialect, streekgebonden, een tongval. 

>> De Gooische rrrrrr.

>> Het zachte Limburgs.

Ik kom uit Overijssel en heb mijn tongval, het inslikken van E N , rijkelijk aangevuld met Twents, Grunnings, Drents  en dat gemaakt tot een eigen ontwikkeld dialect. ( Ja ja, knap heh!) Daar over nadenkend ben ik best een rijk mens, niet dan?

En het bijzondere is dat je jouw tongval nooit kunt verloochenen.

Ik herinner  mij een ambachtenmarkt in Amsterdam  en zei tegen mijn Ria: "ik ga vandaag zo gearticuleerd Nederlands spreken, opdat ze niet kunnen herkennen waar ik vandaan kom"

De eerste bezoekers aan mijn kraam waren  twee Amsterdamse juffers, op leeftijd en stevig gearmd. Lief om te zien en gekleed in nylon bloemetjes jurken en aan de arm een mooi zwart damestasje bungelend.

Ik ging van start met het uitleggen van mijn ambacht en na twee zinnen zakte mij de moed al in de schoenen: "Oh, u komt niet uit deze streek"\!!".

Uiteindelijk kon ik er smakelijk om lachen, want waarom zou ik mijn afkomst verbergen? 

Heel vermakelijk was het feit dat de juffers, na mijn uitleg over het ambacht, allerlei mensen er bij gingen halen en dat één van beiden tenslotte op mijn stoel ging zitten en zelf ging vertellen over het oude vak van GOAstokken ontvellen en versieren met riet en leer. Het resulteerde in een kleine volksoploop en ik stond er bij en keek er naar. Mijn dag kon niet meer stuk.

Hoe idioom kun je zijn!!

hartelijke groet uut het mooie Omm'n.

Bé