Oké en wat dan nog??

Vorige week zaterdag wilde ik in de ochtend onze bejaarde Renault starten en hoorde enig gehaper en gepruttel onder de motorkap vandaan komen.

Dat klonk niet best en met de aankomende winter een reden temeer om direct maatregelen te nemen.  Gelijk de garage gebeld met de vraag of ik kon komen om de accu door te meten.  AHK te D. dacht met mij mee en ik werd in de middag verwacht.

Mijn vrouw haar autosleutel had al tijden geen afstandsbediening meer en de kracht van de koelvloeistof moest ook nagemeten worden.

Met al deze opdrachten toog ik naar de garagist.

De monteur was doende de batterij in de autosleutel te vervangen en ik liep mooi buiten te kuieren en vergaapte mij aan al dat prachtige blik.

Bij het doormeten van de accu stond ik er met mijn neus boven op. En ja hoor, de batterij was op en werd vervangen. Gelijk werd het klokje in de auto op winterstand gezet en alle lampen gecheckt.

De koelvloeistof had nog voldoende kracht.

Ondertussen kwamen we in gesprek over het feit dat ik over enkele dagen met pensioen ga.

Er ontspon zich een aangenaam gesprek over mijn werk en de enorme heisa rondom de toeslagaffaire en wat ik straks ga doen.

Ik houd van zulke contacten en de tijd is bij mij dan geen probleem.

Na verloop van tijd kwam de directeur van de garage al aanlopen en ik begon te snappen waarom. Het was 4 december en ik denk dat hij de garage graag wat eerder wilde sluiten. Bovendien was ik blijkbaar ook de laatste klant!

Alzo gebeurde. Ik stapte in mijn franse bolide ,  De sleutel met nieuwe batterij zat al in het contact en ik hoefde alleen maar te starten en achteruit te rijden, want de grote deur was inmiddels geopend. 

Na woorden van dank voor de snelle service reed ik naar mijn schoonmama die ook te D. woont.

Na een uur was ik weer op mijn eigen bescheiden landgoed en ontdekte dat ik alleen maar de autosleutel had meegekregen en niet de huissleutels.

Mijn vrouw was not amused en ik kon niet meer de bellen want de garage was al gesloten

Afgelopen maandag moest ik voor controle naar de tandarts. Op zich niet vreemd, echter de gang naar Balkbrug, daar heeft de beste man zijn domicilie, beleef ik nooit in een hallelujastemming.

Na 10 minuten wachten was ik aan de beurt en de grote baas himself heeft mijn kakement geinspecteerd. Alles was goed en aan mijn kunstgebitje hoefde hij niets te vervormen. Lekker los in de mond en lekker zo laten.

Na een schuur en spuitbeurt door de assistente kon ik de stoel verlaten. Met een paar proefraagjes in de hand zou ik de kamer verlaten, toen de assistente plots erg moest lachen. Ik wilde weggaan zonder mijn gebitje in de mond. We hadden beiden grote lol. En om het enigszins te vergoeilijken sprak ik de wijze woorden: ik ben ook bijna 67 !!  Dan mag het toch!!

Na dit bezoek even bij de garage langs om de overige sleutels te halen.

Zo zie je maar weer, dat ik soms snel van de leg ben en ( kleine ) dingen vergeet.

Oké en wat dan nog??

 "Lang zal hij leven "

Deze laatste weken zo voor de Kerstdagen zijn ook mijn laatste werkweken.  Op mijn verjaardag, 16 december, beleef ik mijn eerste volledige pensioendag.

De laatste tijd ben ik druk bezig om mijn dossiers af te bouwen, zodat ik "schoon over "kan vertrekken. Ik weet niet of het gaat lukken, maar ik doe mijn best.

De afgelopen 2,5 jaar heb ik veel mensen kunnen helpen.  Ik heb het dan over burgers die met de belastingdienst een probleem hebben en dat niet meer eigenmachtig kunnen oplossen.

Het gevolg is wel dat je met sommigen, alleen al vanwege het vele bellen, een persoonlijk contact hebt opgebouwd. Dat is aan de ene kant heel fijn, want iets voor een ander betekenen in een prettige sfeer is prachtig, maar het maakt je ook kwetsbaar, omdat je in de flow van een situatie er soms te persoonlijk bij betrokken kunt raken. Feit is wel dat je naast belastingambtenaar ook maatschappelijk werker bent.  

Eén van "mijn klanten" is  een alleenstaande dame, die door toenemende lichamelijke gebreken meer en meer thuis komt te zitten. Ze heeft geen computer, dus veel belcontact. 

De telefoongesprekken gaan naast haar betaalproblemen ook over allerlei andere zorgen. Het traplopen wordt steeds moeilijker. Haar keukenapparaten gaan kapot en er is geen geld om nieuwe te kopen.  De taxi is zo duur, want ik kom niet meer in de tram Enz. , enz. 

Nadat haar betaalprobleem was geregeld heb ik het dossier gesloten. Maar zij niet. Ze bleef bellen, omdat ze kennelijk niemand anders had om haar hart te kunnen luchten. Zo bleef ik van alles op de hoogte. Op een gegeven moment heb ik het vele bellen moeten afremmen.

Er brak een rustige tijd aan. Begin deze week dacht ik ineens aan haar. Hoe zou het met haar gaan?

En warempel, de telefoon ging over en zo had ik haar gisterochtend weer aan de draad!  Ja, ja, ze leefde nog. Maar aan haar stem te horen lag ze in bed op of op de bank, want het klonk allemaal een beetje brommerig.

Ze wilde weten hoe het met mij ging.  Mooi toch!

We wisselden wat info uit en ik vertelde haar dat ik aan het afbouwen was. "Hoe oud bent u dan", vroeg ze.  Ik noemde mijn leeftijd en wanneer ik jarig ben. Warempel, voordat ik nog iets kon zeggen begon ze spontaan te zingen. "Lang zal hij leven".

Ik was aangenaam verrast. Bijzonder om dat mee te maken.

We babbelden nog wat verder en aan het eind van het gesprek wenste ze mij een fijne pensioentijd toe en ik moest vooral goed letten op de gezondheid van mijn benen. Ik dacht, mijn benen?? Ik ben nog recht van lijf en leden en mijn onderdanen hebben nog geen neiging om krom te trekken. Hoezo, mijn benen??

Ze begon uit te leggen waarom: " mensen van onze leeftijd "zo begon ze, "beginnen te sukkelen met hun benen. Ik zie steeds meer mensen in en buiten het ziekenhuis die een probleem met hun benen hebben".  Aha, ik snap het...

In stilte moest ik lachen. We zijn inderdaad bijna even oud. Maar haar zorg komt voort uit haar eigen probleem met haar benen. En dan ben je blijkbaar zo gefocust op "de benen" dat je alras alleen maar kromme onderdanen ziet.

Ik vond het erg lief en uit een warm hart gesproken.

We hebben elkaar het allerbeste gewenst en toen het gesprek beeindigd.

"Lang zal hij leven, lang zal hij leven, lang zal hij leven in de gloria...."  ( vooral dat laatste heel graag)

hartelijke groet aan de lezer.

 

Waar liggen ze toch???

De dag voor onze trouwdag was een hectische dag. De meeste stellen die vlak voor hun trouwdag staan zullen dat alleen maar beamen. Er moet op het laatste moment nog van alles gebeuren en dan is het een kunst om rustig te blijven.

Dat overkwam ons natuurlijk ook, of eigenlijk moet ik zeggen, dat overkwam mij. Verre van rustig was ik echter.

In de jaren 70 was er sprake van woningnood en Ria haar ouders hebben ons toen de helft van hun woning aangeboden, zodat we konden trouwen. Ria's ouderlijk huis was een voormalige pastorie en ruim van kamers voorzien.

Op de laatste dag van mijn ongehuwde staat ging ik naar mijn ouderlijk huis,  in de wolken en in spanning naar de dingen die komen gaan.

Het was al donker en er ging van alles door mijn hoofd. Was dat goed geregeld en had ik daar wel aan gedacht?

Plots sloeg mij de schrik om het hart!  Waar lagen de ringen ook alweer? 

Ik zocht van alles af, beneden en boven, maar nergens geen klein doosje te bekennen.

Omdat ik geen woord wilde hebben vertelde ik niets aan mijn ouders. Stel je voor, wat een blamage....

Uiteindelijk sprong ik in de auto en in no time was ik bij mijn bijna nieuwe woning. Omdat ik een sleutel had was ik zo binnen en liep linea recta de trap op naar de slaapkamer, want Ria was daar.

Ze schrok zich een hoedje en stuurde mij direct weer naar beneden, want aan een knaapje hing haar trouwjapon aan een gordijnrail.

Echter in de verbouwereerdheid heb ik de jurk helemaal niet gezien.

Ik weer naar huis en deed mijn verhaal.

Wat bleek, het bruine doosje lag op op één van de treden van de donkerbruine trap in een nogal donnker achterhuis. Pffff....

Had ik nu maar eerder gewoon gezegd wat er aan de hand was....

By the way, morgen is onze trouwdag. Al 43 jaar samen, lief en leed gedeeld, enorm gezegend en alles met dank aan de Heer.

greats from our castle

 

 IDIOOM,

De laatste tijd ben ik weer aan het kruiswoord puzzelen geslagen. Is het boekje uit, dan een volgende die een beetje  moeilijker is.

Standaard ligt het boekje geopend op de eetkamertafel en mijn vrouw en zoon leveren ook hun bijdrage en dat is leuk.

Het ontdekken van nieuwe woorden is bijzonder en ik doe mijn uiterste best om het woord te kunnen onthouden voor een volgende opgaaf.

Zo ook de titel van dit verhaal en nee, beste lezer, het is geen typefout. De laatste letter is echt geen t maar een m. 

Als jij weet wat dit woord betekent: petje af!!

Het is een ander woord voor het begrip tongval.

Er schiet mij van alles te binnen:

>> De Grunniger sproake, als je het over tongval hebt. Eigenlijk heeft elk  dialect, streekgebonden, een tongval. 

>> De Gooische rrrrrr.

>> Het zachte Limburgs.

Ik kom uit Overijssel en heb mijn tongval, het inslikken van E N , rijkelijk aangevuld met Twents, Grunnings, Drents  en dat gemaakt tot een eigen ontwikkeld dialect. ( Ja ja, knap heh!) Daar over nadenkend ben ik best een rijk mens, niet dan?

En het bijzondere is dat je jouw tongval nooit kunt verloochenen.

Ik herinner  mij een ambachtenmarkt in Amsterdam  en zei tegen mijn Ria: "ik ga vandaag zo gearticuleerd Nederlands spreken, opdat ze niet kunnen herkennen waar ik vandaan kom"

De eerste bezoekers aan mijn kraam waren  twee Amsterdamse juffers, op leeftijd en stevig gearmd. Lief om te zien en gekleed in nylon bloemetjes jurken en aan de arm een mooi zwart damestasje bungelend.

Ik ging van start met het uitleggen van mijn ambacht en na twee zinnen zakte mij de moed al in de schoenen: "Oh, u komt niet uit deze streek"\!!".

Uiteindelijk kon ik er smakelijk om lachen, want waarom zou ik mijn afkomst verbergen? 

Heel vermakelijk was het feit dat de juffers, na mijn uitleg over het ambacht, allerlei mensen er bij gingen halen en dat één van beiden tenslotte op mijn stoel ging zitten en zelf ging vertellen over het oude vak van GOAstokken ontvellen en versieren met riet en leer. Het resulteerde in een kleine volksoploop en ik stond er bij en keek er naar. Mijn dag kon niet meer stuk.

Hoe idioom kun je zijn!!

hartelijke groet uut het mooie Omm'n.

Bé