Toen ik 13 was......

Bij het luisteren van onderstaand muziekstuk kreeg ik allemaal beelden op mijn netvlies uit de tijd dat ik op de MAVO zat.
Als jochie van het Ommerkanaal, fris en groen, kregen we les in vele vakken, gegeven door leraren en  leraressen.
Dat alleen was al een hele verandering, want ik was alleen maar één meester gewend.

Muziekles was een vak apart en bij de meesten van de klas niet erg geliefd.
Kan mij nog levendig voor de geest halen dat we bezig waren met het franse lied "Au clair de la lune".
Ik hield toen al van zingen en samen met Willemien Ruitenberg en Tiny Vogelzang mochten wij dit lied ten gehore brengen.
Daar kan ik nu nog van genieten, want ik zong net zo hoog als deze sopranen. ( had ik nog maar zo'n stem!)

Een  ander gedeelte was het "ontleden"van een muziekstuk en dat ging als volgt.
We kregen een A4 en kleurpotloden.
Er werd een LP opgezet, ja ja, de goeie ouwe tijd!  en we kregen de opdracht aan de hand van de muziek in kleuren aan te geven of het over water, of wolken, donder, twinkelende vogels  en  weet ik nog meer ging.
Best wel ingewikkeld en eigenlijk stom vervelend.

Nu ben ik tientallen jaren ouder en luister opnieuw naar dit nummer en ....... het is gewoon heel mooi en ik kan met gemak natuurgeluiden ontdekken:

Een snelstromende Vecht, die een aanzwellend geluid produceert bij het naderen van een stuw , plots overgaand in een donderende waterval. 
Daarna heerlijk 'uitstromend' tot een ruisend gebeuren om vervolgens over te gaan in een vistrap. ( dat heb je als je in Ommen woont")

Je zou er lyrisch van worden.... maar met een beetje verbeelding kom je een heel eind.

Luister maar en geniet

PS: de man met de triangel is een ster van formaat. De juiste tik op de juiste plaats!

hartelijke groet

Bé 

https://youtu.be/l6kqu2mk-Kw

"Treinkaartje"





Soms zijn er moeilijke gebeurtenissen die we met enige zekerheid kunnen zien aankomen in onze levens. Denk aan de dood van een oudere geliefde. Een kind dat volwassen wordt en het huis uitgaat. Een operatie die niet meer uitgesteld kan worden. Een dreigend ontslag door een zwakke economie. Of een terminale ziekte.

Deze dingen kunnen je angst en onzekerheid brengen. Als gelovige wil je volharden onder beproeving, maar je kent eigen zwakheid en twijfelt aan de kracht van je eigen ‘puddinggeloof’. Blijf ik wel staande als het erop aan komt? Kan ik dat telefoontje wel aan als dat slechte nieuws mij verteld moet worden? Je hart verlangt om stevig vast te houden aan Hem die jou vasthoudt, maar de gedachte van het onvermijdelijke heeft een verlammende werking op je hart.

Een verhaal uit het leven van Corrie ten Boom biedt een mooi perspectief. Toen zij eens twijfelde aan haarzelf en de angst toesloeg, vroeg haar vader: “Corrie, wanneer wij met de trein naar Amsterdam gaan, wanneer geef ik jou het treinkaartje?” Corrie, die zelf aan het huilen was zei: “Nou vader, net voordat we op de trein stappen.” “Precies” zei hij, “En zo is het ook bij onze Hemelse Vader. Wij rennen vaak al vooruit op Hem. Maar Hij voorziet in al onze noden, vaak pas op het moment dat we ze nodig hebben”.

God is altijd op tijd. God zond Zijn zoon “toen de volheid van de tijd gekomen was” (Gal. 4:4). 

Zijn troon van genade staat altijd open zodat wij geholpen mogen worden “op het juiste tijdstip” (Heb. 4:16). Hij is nog nooit te laat geweest en Zijn gaven komen altijd op tijd. 

Wat er ook in onze toekomst vastligt, we mogen op Hem vertrouwen voor alles wat we nodig hebben om staande te blijven in Zijn kracht. Op het moment dat de stap van geloof gezet moet worden, zal je ondervinden dat Hij de Rots onder je voeten is.

Een mooie uitleg, op Facebook gevonden.

hartelijke groet

Teamdag.

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste teamdag met een nieuwe groep collega's beleefd.

We werden om 10.00 uur op een bepaald punt in Doetinchem verwacht, dus vol verwachting togen mijn  Friesche collega en ik in haar supersnelle Mini naar de Achterhoek.
Het was een dag met veel regenverwachting, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na een heerlijke kop koffie met wat lekkers kregen we de kans om het Amphion theather in Doetinchem backstage te bekijken.  We daalden zogezegd af in de catacomben van dit indrukwekkende gebouw.
Met veel passie werd ons van alles over dit theater verteld. Wat komt daar veel bij kijken!!

Vervolgens gingen we wandelend naar een groot grasveld aan de over van de Oude IJssel, waar een herder met een kleine kudde schapen op ons stond te wachten. Los van de neervallende regen voelde ik al nattigheid en ja hoor, we moesten de schapen gaan leiden.
Het was een veld ter grootte van een voetbalveld en her en der stonden rode pionnen. In het midden was een plek gemaakt, waarin de schapen konden worden 'geparkeerd', genaamd de pen!
Er werden 3 groepen gekozen en één van de zeven uit elke groep was de herder. Die moest aan de rest aanwijzingen geven, zodat de hele groep de schapen langs een parcour weer in de pen zou krijgen.
En ja hoor, ik was de sjaak. Daar stond ik met de staf in de hand, beseffend dat ik nog nooit van mijn leven een lam, laat staan een schaap heb geleid.
Maar iedereen vond dat ik dat kon!
De echte herder liet zien hoe het allemaal werkte, alleen had hij een hond bij zich en die wist via het fluitje van zijn baas  precies wat de bedoeling was.
Ik had geen hond; alleen maar 6 collega's die ook van toeten nog blazen wisten en ik had ook de handicap dat ik ze allemaal nog niet van naam kende.  Dus al zwaaiend met mijn staf probeerde ik aanwijzingen te geven.
Dapper gingen we op weg en het lukte redelijk.
Al met al moesten we 2 opdrachten uitvoeren en de tweede ging beter dan de eerste.
Om de gebreken van de anderen en de komische situaties die zich voordeden hebben we ons bescheurd van het lachen. !! Enorm vermakelijk!!

Daarna hadden we een paar uur 'vrij' en hebben wandelend en zittend van elkaars aanwezigheid genoten.
Tegen de avond hebben we ons in een Italiaans restaurant verzameld en genoten van heerlijk eten, lekkere wijn, schuimend bier en in een warme ambiance goeie gesprekken met elkaar voerend.
Voor een nieuweling  als ik een toppie manier om anderen te leren kennen.

De hele dag was een dag van samen doen in de breedste zin van het woord.
We hebben de beide dames die dit hadden georganiseerd dan ook een stevig applaus gegeven.

Ik sluit af met een Achterhoekse uitdrukking:

er zitten rupp,n in de moes. ( hahaha)

gegroet
Bé